Koppelingen:
Vorig artikel: EIGER
Volgend artikel: EIKE II
GTB Woordenboeken: ONW, WNT

EIKEI

Woordsoort: znw(v., m.)

Varianten: eke, eec, eic, heike, heke

Modern lemma: eik

(eke, eec, eic, heike, heke), znw. vr. en m. Mhd. eich; ohd. eih; ofri. ek; mnd. eke; got. *aiks; ags. âc; onr. eik (met de bet. boom); eng. oak; hd. eiche. Zie verder de Wdbb. van Grimm en Kluge.
Eik, m. de bekende boom; lat. quercus.
Waer dat een eyke groet op enen hogen berch stoet, Belg. Mus. 7, 443, 73, Brabant, 1351-1375.
Mettien es hi van den eyke gegaen, 80.

Een eyke .. jof ene boeke, Nat. Bl. VIII, 8, Holland, 1351-1375  (varr. ene eeke; ene heeke).

Quercus dats der eyken name, 743.

Dat een eyke (var. ene eke) .. gheduerde .. meer dan drie dusent jaer, 749.

Lettel boeme .. sonder die eyke entie linde, VII, 1002.

(Hi) hadde getrect uter erde een jonge (h)eke, Flandr. III, 96, Holland/Vlaanderen/Brabant, 1351-1400;  zoo ook 123, 130, 136.

(Hi) hadde .. ene eke brocht uten woude, die hi ontwee clieven soude, Rein. I , 651, Vlaanderen, 1401-1410.

Die eke was ontaen wel wide, 655, Vlaanderen, 1401-1410.

Dat hi brac die wegghen beide uter eken, 680, Vlaanderen, 1401-1410.