Koppelingen:
Vorig artikel: CONTRADICEEREN Volgend artikel: CONTRADICTOIR
Etymologie: EWN

CONTRADICTIE

Woordsoort: znw.(v.)

Modern lemma: contradictie

CONTRADICTIO —, znw. vr., mv. -s of -dictiën. In verb. ook in den lat. vorm contradictio. Niet in Mnl. W. Wel in Mnl. Handwdb., Suppl., maar alleen met 16de e. aanh. Uit (o)fr. contradiction (c. 1120); zoo ook eng. contradiction (voor 1382); du. kontradiktion. De lat. vorm direct uit lat. contradictio.
+1.  Tegenspraak; oppering van bezwaren; weerlegging.
+2.  (Oneig.) Tegenstrijdigheid; onvereenigbaarheid.
+3.  In lat. verb.
© 2007 INL. Artikel gepubliceerd in 2001.